در آثار و آراء کربن، به فراوانی شاهد نقدهای جدی به مسیحیت رسمی، زعامت کلیسا و عرفی شدن و اجتماعی شدن امر قدسی می باشیم. به اعتقاد کربن، عرفی شدن به معنای درسا آن تقلیل امر معنوی به امر دنیوی، و امر قدسی به امر عرفی است. همچنین نبایستی عرفی شدن مابعدالطبیعی را با عرفی شدن نهادها اشتباه کرد، زیرا برعکس، قدسی شدن نهادها می تواند پیام آور عرفی شدن مابعدالطبیعی باشد. در نظر کربن ایدئولوژی های اجتماعی و سیاسی غالبا، در واقع وجهی از یک الهیات عرفی شده اند. از این منظر، به باور وی به دنباله حلول و تجسد یافتن الوهیت در سازمان کلیسا و عرفی شدن الهیات، تجسد امر قدسی در دام تجسد اجتماعی افتاده است، که آن نیز به راحتی آبشخور ایدئولوژی های عرفی توتالیتر گشته و بدل به دستگاه های دولتی مطلقه ای می شود که در قرن بیستم ظهور یافتند.