ساموئل .دی هانتر در درام تراژیک خود مردی دویست و پنجاه کیلویی را در زندگی مشقت بارش تصویر می کند؛ در بدنی که فقط می تواند روی صندلی بنشیند و به صدای دریا گوش بسپارد. ژیل دلوز زمانی گفته بود که زندگی به توجیه نیاز دارد؛ یعنی نجات یافتن از رنج و تناقض رهایی از رنج بدن اما بسی شگفت انگیزتر از رهایی روان و روح خواهد بود. چارلی با به یاد آوردن مدام رمان محبوبش موبی دیک به زندگی خود فکر می کند به صدای دریا و موج ها به تجربه حضور در بدنی که روی آب معلق مانده و مانند والی ست سفـید که شکارچیان محاصره اش کرده باشند. او میان بازی هستی و نیستی گرفتار است. رنج راهی است برای اثبات بی عدالتی در هستی و نویسنده وال همچون نویسندۀ موبی دیک، (سعی می کند ما را صرفاً برای مدتی کوتاه از داستان غم انگیز خود نجات دهد.)