داستان مردی میانسال که همسرش یک روز عصر ترکش کرده،‌ تپه‌ی عمویش در حال خاکستر شدن در زبانه‌های آتش است و پدرش، پدری که از زمان مرگ مادرش با او صحبت نکرده، چند خانه آن‌طرف‌تر خودش را همراه با کتاب‌هایش و قطعه‌هایی از موسیقی باخ حبس کرده. داستان کتاب در سه بخش روایت می‌شود و راوی داستان در این بخش‌ها، آن‌چه را که قراردادهای کلاسیک و متداول پیرنگ و روایت است زیر پا می‌گذارد. چه آن‌که پیرنگ در این داستان ساختار کلاسیک مسئله-حل مسئله را ندارد. خواننده با ضدقهرمانی طرف است که در شبی به‌غایت پرکشمکش از زندگی خود قرار دارد، اما هیچ کنش سازنده یا دست‌کم پیش‌برنده‌ای از سمت او صورت نمی‌گیرد. او همان‌طور که خودش خوش دارد بگوید ناظر است. ناظر فروپاشی زندگی خود و دیگران. خرده‌روایت‌هایی که راوی در طول داستان با آن‌ها روبه‌رو می‌شود به جای آن‌که به گره‌گشایی از مشکل او کمک کند صرفا موجب تداعی‌هایی درباره‌ی گذشته و تلخ‌اندیشی‌هایی درباره‌ی زندگی در او می‌شود.