رمانی الگوگریز و تعریف ناپذیر، شامل دو بخش:خواب اول و خواب دوم. خواب اول گویی مجموعه ای از خاطرات است از زندگی راوی در هنگام کودکی در اقلیمی که شبیه جنوب کشور است و عروسی زودهنگام دخترکی و اقدام به خودکشی پسر جوانی از سر عشق ناکام و فقر و کوسه هایی که پا می خورند و موسیوهای بیمارجنسی و متجاوز و به طور کلی کُلاژی از تصاویر مختلف کوتاه و اغلب تلخ و حاکی از فقر و نتوانستن، با زبانی یکسره شاعرانه و غیر نثرگون، به طوری که گاهی تنه می زند به و فراتر می رود از شعرهای احمدرضا احمدی. بخش دوم از زبان راوی ای است که خطاب به «تویی» که شاید در زندان است و شاید اعدام شده است و شاید قرار است آزاد شود روایت می شود؛ و خود این راوی نیز گویی در جاییست شبیه نوعی تیمارستان یا آسایشگاه یا زندان یا چیزی شبیه اینها. و محیط این بخش دوم هم ویران شهری است که در آن مدام اجساد و دست و پاهای خُرد شه و گوشت های انسان را با کامیون حمل می کنند و راوی به مرور که می گوید و جلو می رود، تحلیل می رود و کسر می شود و در آخر می میرد و باز در قالب نوزادی از مشیمۀ مادر زاده می شود و این مادر انگار همان مادر نوجوان بخش اول است و در کل شبیه نوعی حرکت دَوَرانی است که گویی به ابتدای خود باز می گردد. البته همۀ اینهایی که گفتم باز هم با کم گویی و مبهم گویی یکسر شاعرانه و با زبانی که خود موضوع و شیء مرکزین اثر قرار می گیرد.
