هنر هرگز مستقل از پول نبوده اما اکنون به تابعی از آن بدل شده است. آگاهی از پول کاملاً فراگیر است. این آگاهی به هنر و عملاً به همه چیز در جامعه سرمایه داری شکل می‌بخشد، به همان روشی که روزگاری روح مطلق در اندیشه هگل چنین کرده بود. پول همواره در هنر سرمایه گذاری شده است، انگار که تحسین گر یا حتی ستایشگر چیزی باشد. که آن را مافوق خود یا گنج حقیقی تمدن دانسته باشد. اما امروز، سرمایه گذاری افسارگسیخته بر هنر تلویحاً کوششی است برای فروخوردن آن، برای آنکه هنر را مجبور به دست شستن از ارزش‌های از قرار والاترش کند. این امر به وضوح نشان می‌دهد که پول خود را مافوق هنر به شمار می‌آورد اشتیاق یا حتی بی تابی هنر برای حل شدن در پول برای زیبایی شناسانه کردن پول به عبارتی حاکی از آن است که هنر مانند هر کسب و کار دیگری از فرهنگی تا تکنولوژیکی راهی برای ساختن و ستایش کردن پول است، راهی برای تصدیق سرمایه داری.