نیومی اورسکیز در این کتاب بسیار مهم دفاعی جسورانه و قاطع از علم میکند و روشن میسازد که چرا ماهیت اجتماعیِ معرفت علمی بزرگترین نقطهٔ قوت آن است و نیز مهمترین دلیلی که میتوانیم به علم اعتماد کنیم. اورسکیز با دنبال کردن تاریخ و فلسفهٔ علم از اواخر قرن نوزدهم تا به امروز، توضیح میدهد که برخلاف باور رایج، هیچ روش علمیِ واحدی وجود ندارد بلکه قابلاعتماد بودنِ مدعاهای علمی ناشی از فرایندهایی اجتماعی است که از طریق آنها مدعاها با دقت فراوان بررسی و ارزیابی میشوند. این فرایندها بینقص نیستند ـــ وقتی پای انسان در میان است هیچ چیزی بینقص نیست ـــ اما نویسنده از موارد به خطا رفتن دانشمندان درسهای بسیاری اقتباس میکند. اورسکیز بیان میکند که چطور اجماعْ شاخصی اساسی است که نشان میدهد چه وقت تکلیف یک مسئله علمی روشن شده و چه هنگام معرفتِ تولیدشده به احتمال فراوان قابلاعتماد است.
