مجلد دوم از مجموعة «کشف ذهن» به آراء، عقاید و افکار نیچه، هایدگر و بوبر اختصاص دارد. از این سه تن، مشهورترین، نیچه و نافذترین فرد هایدگر میباشد، ولی بوبر اندکی غریبتر به نظر میآید. بیشک باید هایدگر را بزرگترین فیلسوف قرن بیستم دانست، به این سبب که تاثیری شگرف بر همگان داشت. سخن اصلی نگارنده در کتاب این است که فلسفه را با ادبیات و روانشناسی همبستگی است؛ اگر نگوییم وابستگی است و در عین حال مخالف سرسپردگی نیز هست. بنابراین کتاب او گزارش فلسفی است و نه کتاب فلسفه از جنس نقد عقل محض. نویسنده در کتاب در ضمن بررسی اندیشههای بوبر، حوزة دینی فعالیت وی را ارج مینهد. خردهگیریهای او دربارة بوبر آنجاست که به فلسفه پرداخته است. از مباحث کتاب میتوان به این موارد اشاره کرد. کییرکهگور و شوپنهاور؛ نیچه: آگاهی به مثابة سطح و ارادة معطوف به قدرت؛ انسانشناسی جزمی هایدگر؛ و مارتین بوبر: در جستوجوی «تو».
