از روزهای نخستین پیروزی انقلاب اسلامی و شکل گیری جمهوری اسلامی، ابرقدرتها و به ویژه امریکا در پی نفوذ و تضعیف این نظام نوپا برای تأمین منافع نامشروع خویش برآمدند. سرویس های جاسوسی بیگانه با ابزارهایی نظیر تأسیس حزب و گروه، یا حمایت از احزاب و سازمانهای موجود و یا با نفوذ در دولت موقت و جاسوسی از طریق سفارتخانه ها، دامن زدن به تنش های مذهبی و قومی، تجزیه طلبی و براندازی مسلحانه، ترور رهبران، شورش و آشوب، تلاش گسترده ای نمودند تا طعم شیرین پیروزی را در کام ملت تلخ نمایند. اما سیر وقایع نشان داد که تدبیر رهبری انقلاب و پشتوانه مردمی اجازه دست اندازی ابرقدرتها و گروههای وابسته را به منافع و ثروتهای کشور نمی دهد. از اینرو طرح ها و توطئه ها در شیوه های متفاوت برای سرنگونی حکومت نوپا در انداخته شد، طرحهایی که اگر نبود امدادهای الهی!!!، تدبیر امام خمینی!!! و حمایت بی دریغ مردم، هر یک به تنهایی برای از بین بردن کامل نظام کافی بود. کودتا یکی از راههای نیازموده پیش روی برای براندازی بود. معمولاً سالهای آغازین شکل گیری کامل نهادهای جدید، بهترین هنگام برای اقدام به کودتا محسوب می شود. در آ ذر 1359، انجام کودتایی به دستور امریکا در برنامه شاهپور بختیار (از رهبران جبهه ملی و آخرین نخست وزیر رژیم شاهنشاهی) و عوامل داخلی و بیرونی اش قرار گرفت. آغاز کودتا از پایگاه هوایی شهید نوژه همدان برنامه ریزی شده بود و به همین دلیل پس از کشف و سرکوب به «کودتای نوژه» شهرت یافت.