میشل فوکو در کتاب تاریخ جنون که در واقع رسالۀ دکتری او بود، به بررسی معنای جنون در فرهنگ، حقوق، سیاست، پزشکی و فلسفه از قرون وسطی تا پایان قرن هجدهم میپردازد. او همچنین تکامل مفهوم جنون را در سه مرحله دنبال میکند: رنسانس، عصر کلاسیک و تجربۀ مدرن. این کتاب در سال ۱۹۶۱ منتشر شد. در سال ۱۹۶۳ ژاک دریدا نقدی بر این کتاب نوشت که با عنوان «کوگیتو و تاریخ جنون» به چاپ رسید. فوکو نقد دریدا را چندین سال بیپاسخ گذاشت و سرانجام در سال ۱۹۷۲ پاسخی به آن نوشت. مقالات این مجموعه با ترجمهٔ مقالۀ فوکو که در آن از دکارت و طرد فلسفی جنون سخن میگوید آغاز میشود. پس از آن نوبت به مقالهٔ دریدا یعنی «کوگیتو و تاریخ جنون» میرسد. در پی این مقاله، پیش از مقالهٔ «تن من، این کاغذ، این آتش» و همچون مقدمه یا ضمیمهای بر آن، چند صفحهٔ آغازین مقالهٔ «پاسخ به دریدا» میآید که فوکو در آن پیش از پرداختن به دکارت و دفاع از تفسیر خود از تأملات، اساس دیدگاه دریدا را نقد میکند.
