موضوع این متن مهم دریدا استعاره در فلسفه است. اینکه فلسفه چگونه استعاره را به کار گرفته است. دریدا با رجوع به آثاری که در تاریخ فلسفه به استعاره پرداخته‌اند، تلاش می‌کند نشان دهد که فلسفه از یک‌سو نیروی استعاری را آشکار ساخته و محدود کرده است. این نشان می‌دهد که میان فلسفه و ادبیات دادوستدی وجود دارد: فلسفه به کمک ادبیات خلق می‌کند و ادبیات به کمک فلسفه می‌اندیشد. این داد و ستد در خود متن «اسطوره‌شناسی سفید» برجسته شده است، چنان‌که در این متن خلاقیت ادبی و تفکر فلسفی در هم گره خورده‌اند. حاصل مطلب متنی عمیق، جزئی‌نگر و جذاب است که در بخش‌های مختلف خود خواننده را به توقف‌گاه‌هایی بدیع و غیرمنتظره می‌برد.