نجوان درویش ( - 1978) شاعری از فلسطین، زاده‌ی قدس و یکی از صداهای برجسته در شعر امروز عرب است. او در شعر خود به بناهای تاریخی، آثار و مکان‌های تغییرنامیافته، فرهنگ دگرگون شده، تاریخچه‌ی قتل‌عام‌ها، تبعیض‌ها و ظلم‌هایی که بر ملتش رفته است می‌پردازد. اما این همه باعث نمی‌شود که از مردم ستمدیده‌ی دیگری که در معرض تبعیض نژادی، زبانی و فرهنگی قرار گرفته‌اند غافل شود. او از آمازیغ(آزاد مردان)، کرد، عرب، ایرانی، ترک و ارمنی می‌گوید. با خیام در نیشابور، با حافظ در شیراز، با احمد شوقی در مصر و با ارنستو کاردینال در نیکارا گوئه هم‌سخن می‌شود. به اصفهان و شیراز و بخارا و اهواز اشاره می‌کند. تاریخ اجدادی خود را به تصویر می‌کشد و استعمار را نقد و آثار ویرانگر آن را آشکار می‌کند. تا به امروز اشعار او به انگلیسی، چینی، ایتالیایی، آلبانیایی، اردو، اسپانیایی، فرانسوی، یونانی، ترکی، کاتالونیایی، کرواتی، مقدونی و هندی ترجمه شده و جوایز متعددی از جمله جایزه‌ی سارامگوایر 2022 و جایزه‌ی بین‌المللی شعر سیلنتو 2023 را دریافت کرده اس