فیلم «سایهها» اولین فیلم بلند «جان کاساوتیس»، بدعتی بداههپردازانه است که با اصرار و تأکید، آماتوریسمی در آن موج میزند که از الزامات چنین فیلمیست. «ری کارنی» در مقام یکی از متخصصان بیبدیل این فیلمساز یگانه، سالهای مدیدی را صرف کنکاش در فیلم کاساوتیسی و طریقت جان کاساوتیسبودن کرده است و تکنگاری «سایهها» برآمده از دل همان مداقههاست. کارنی در کتاب «سایهها» نشان میدهد چهطور ابداعات کاساوتیس و بازیهای او با کلیت مدیوم، منجر به شکلگیری واقعیتهای زیرمتنی در متن اثر شده که درنهایت میتوان گفت، منطق فیلم، منطق فروپاشیست، برآمده از انگارهای که نویسنده اینگونه توضیحش میدهد: «درام درون درام سایهها تعارض بین سطوح اجتماعی و اعماق عاطفی است.» این کتاب تصویر دقیقی از آغاز راه اوست؛ سایهها برابر همهی سینمای پیشاز خودش، جامعهی خودش و شکل زیستن مردمان خودش میایستد، همانگونه که کاساوتیس میخواست و به آن عمل میکرد: «سبکمغزانه، خندهآور و جنونآمیز...»
