شعر مهم‌ترین عنصر هنری و رسانه‌ی هنری فرهنگی در فضای فرهنگی ایرانی بوده و دیر زمانی شاعران در مركزی‌ترین جایگاه فرهنگ ایرانی قرار داشته‌اند. شورمندی و دلبستگی نویسنده‌ی این كتاب برای نگرش شاعرانه و زبان آن نیز، كه چه بسا از« طبع قومی» ایرانیش برمی‌خیزد، در طول بیست و اندی سال گذشته شعر را یكی از مشغله‌های اندیشه‌ی وی ساخته و حاصل آن مقاله‌های این مجموعه است، كه درباره‌ی شعر و هنر و ماهیتشان و ربطشان با اندیشه‌اند. در ویرایش دوم این كتاب، هفت مقاله‌ی تازه بدان افزوده شده و مقاله‌های پیشین نیز پیراسته‌تر شده‌اند. در ویرایش تازه {سوم} از این كتاب متن مقاله‌ها همان است كه بود. اما در نقطه‌گذاری و پاراگراف‌بندی آن بازنگری كرده‌ام.