از «از» به «تا»
 
تا آنجا که ما پیروان پیامبران اولوالعزم به یاد می‌آوریم، نام هیچ کتاب مقدسی «از» نیست. این شاید مهمترین و بلکه تنها تفاوت «از» با عهدهای عتیق و متیق باشد و دیگر مکتوباتی که ما زمینیان کوته دست از رسولان بی‌شمار خوانده‌ایم؛ سرشکسته یا فاتح.
 
مجموعه شعر «از» مثل هر دفتر دیگری «کتاب» شاعر است؛ اما نه به آن هدف که چیزی را به کسی زورفهم کند یا برای گناهی پادافرهی بتراشد.
 
از یک منظر روایت حیاتی سی‌و‌چند‌ساله با کلمات است، از انجمن ادبی کمال اصفهان، در نیمه‌ی دوم دهه‌ی ۱۳۶۰ خورشیدی، تا هجرت به فرنگ و ساکن شدن شاعر در غربت در این چشم‌انداز شاعر «نیمکت چوبی‌اش را از ساحل زاینده‌رود برداشته و به حاشیه رودهایی برده است که هنوز . گاه در قوس‌های کرنش‌گر خواجو و الله وردی خان، پی جوی زخمی‌ست که برجی پولادین در بلاد کفر بر چهره‌ی آسمان خراشیده و گاه لابه‌لای صفحات لیبراسیون دنبال آگهی ترحیم آزادی است، به فارسی.
 
از فرم در «از» هم می‌شود حرف زد. و از آنچه شاعر در مقدمه‌اش «بازی‌های زبانی» نامیده و فروتنانه تجربه‌های در راه خوانده است. اما چیزی که در این مجموعه مرا به وجد می‌آورد بازی شاعر با بلاغت است. همه‌ی آن‌چه ایگلتون در چگونه شعر بخوانیم ذیل فصل «سیاست و بلاغت» آورده است تطور این مفهوم، از اشرافیت متفرعنانه‌ی عصر دولت شهرهای جهان باستان تا تحجر قرون وسطی و مضحکه شدنش در دوران خردباوری در این مجموعه پیش چشم ماست. خواننده بین تجربه‌های کلاسیک، در دو قالب غزل و رباعی (به تعبیر شاعر چارانه و ترانه‌هایی لطیف و شعرهایی مدرن، توانایی‌های زبانی شاعری را می‌بیند که ورای ذوق‌ورزی و طبع‌آزمایی می‌خواهد به جوهر شعر وفادار بماند، بی‌آنکه به هیچ قاعده‌ای باج بدهد.
 
از حیث محتوا، دفتر پیش رو را میتوان مجموعه‌ای عمیقاً شخصی و هم‌زمان به شدت سیاسی و اجتماعی قلمداد کرد. اینجا هم اصالت با شعریت گزاره‌هاست. با وجود غلبه‌ی تلخی شعرها از عنصر طنز بی‌بهره نیست.
 
مسعود سالاری در دفتر شعرِ «از مخاطبان شعر فارسی را با هر رویکردی راضی خواهد کرد. چه آنان که ذهنی موزون دارند و با کلاسیک‌ها دمخورند و چه کسانی که شعر معاصر فارسی را خوش‌تر می‌دارند.
 
دکتر ناصر همتی