رُمان آخرین موومان، چاپ سال 2020 در برلین دربارۀ زندگی «گوستاو مالر» موسیقی‌دان معروف اتریشی نوشته شده است. او تنها بر عرشۀ کشتی آمریکا نشسته، با پتویی گرم خود را پوشانده و گاه‌گاهی پادوی کشتی را فرامی‌خواند تا برایش چای بیاورد. در مدتی که پسر پادو از او مواظبت ‌می‌کند، مالر به سال‌های گذشته زندگی‌اش ‌می‌اندیشید. نکتۀ جالب در این رُمان گفتگوهای بین مالر و پسر پادوی کشتی است، اینکه هنرمندی چون مالر با پسرجوانی گفتگو و از دید او به زندگی و کار در کشتی نگاه می‌کند. زتالر در این کتاب فقط رنج‌های جسمی و روحی مالر را بیان می‌کند و به‌هیچ‌وجه قصد نداشته یک بیوگرافی بنویسد. او حتی از موسیقی مالر صحبت نمی‌کند و وارد جزئیات زندگی‌اش نمی‌شود.گوستاو مالر، بزرگترین آهنگساز دوران، با تنی رنجور نشسته بر عرشه ی کشتی، خیره به دریا و غرق در خاطرات این چند سال گذشته. غوطه ور در آتش تب و امواج سرد افکار؛ فکر می‌کند به تابستان‌های خوش کوهپایه، مرگ جان سوز دخترکش ماریا، و البته عشق شوریده و جان فرسایش به همسرش آلما. آیا این آخرین سفر زندگی و آخرین موومان سمفونی اوست؟ پرتره ی غم زده و مالیخولیایی واپسین سال های زندگی یک نابغه به قلم روبرت زیتالر، نویسنده ی محبوب اتریشی. نامزد دریافت جایزه ی بوکر آلمانی.