صداى ساز و طرب مطربان دربار تا خلوت کوچه‏ ها و خانه‏ هاى اطراف کاخ مى‏رسید و سکوت و ظلمت کوچه‏ هاى خفته در خاموشى را مى‏شکست. دستان مونس ‏الدوله، ندیمه‏ ى انیس ‏الدوله ملکه‏ى ایران، تور سفید عروسى را که با جواهرات زینت داده شده بود، بالا کشید. غلغله و هیاهوى جیغ ‏مانند زنان، دیوارهاى کاخ را لرزاند و گله ‏اى از غلام‏بچه ‏هاى سیاه مانند میمون‏هایى زشت، بالا و پایین پریدند و بغض در گلو نشسته‏ ى نازبانو، چنان بمبى ترکید و آوارش بر سر چند غلام‏ بچه فرو ریخت: «بروید. سریع‏تر بروید بچه‏ها. به اندرونى بروید و به شبرنگ خبر بدهید که تاج‏ السلطنه را دارند به تالار آیینه و به حضور پدر تاجدارش مى‏برند. معطل نکنید.»