دولت «عِلّیه ایران» یا «ممالک محروسه ایران» یا «ایران قاجاری»، نام دولتی است که از سال ۱۱۷۵ تا ۱۳۰۴ بر ایران به مدت حدود ۱۳۰ سال فرمان راندند و دودمان قاجار بر آن حاکم بود. بنیان‌گذار این کشور، «آقامحمدخان قاجار» است. او پس از فتح قفقازیه و سرکوب همه امرا و حکام داخلی در تهران مستقر شد و آن را «دارالخلافه» نامید. آشنایی با تمدن غرب و معاهده‌های مهم موجب آغاز انقلاب مشروطه شد. بعد از انقلاب مشروطه که در زمان مظفرالدین شاه انجام شد، «محمدعلی شاه» پادشاه بعدی، با آن مخالفت کرد و مجلس را به توپ بست. کشمش‌های داخلی و خارجی موجب ناآرامی در مملکت شد و آخرین پادشاه قاجار، «احمدشاه قاجار» بود که در سال ۱۳۰۴ برکنار شد و «رضاشاه پهلوی»، شاه ایران شد. در این کتاب «سیر رویدادهای فروپاشی حکومت قاجار» در چارچوب مباحث «رابطه حکومت مرکزی با اقوام جنوب»، «تثبیت قدرت دولت مرکزی در خوزستان» و...، بررسی می‌شود.