رولان بارت در این اثر از ژاپن خیالی سخن میگوید. "هدف او، نگاه به یک جامعه است تا آن را به مثابهی یک متن قرائت کند، اما بیشتر از آن که به متن بودن این جامعه بیندیشد، خود بر آن است که از آن متنی بسازد و در این راه شاید هدفی جز "لذت" نداشته باشد، همان لذتی که در اثر معروفش لذت متن (1972) بر آن پای فشرد. در امپراتوری نشانهها ما در حقیقت با نوعی انسان شناسی مجازی، یا با اندیشههای انسان شناختی بر واقعیتی مجازی سر و کار داریم که خود حاصل بازنمایی یا بازسازی واقعیتی بیرونی در دستگاهی خیالی است. "ژاپن" بارت در این کتاب نه متنی است که به نویسنده تعلق داشته باشد، نه متنی است که از آن خواننده باشد، بلکه ترکیبی است از این هر دو. در این اثر، بارت با همین هدف "خوشبختی"... و "لذت"، نثر خود را به تکههای بیشمار میشکند، تصاویر را وارد متن و متن را وارد تصاویر میکند و نوشتهی خود را به شیوهای که بارها آن را بداهه نوازی مینامد، پیش میبرد". به گفتهی نویسنده: "در این کتاب، نه متن در "تفسیر" تصویرهاست، نه تصویرها درجست و جوی "آراستن" متن. متن و تصویرها، برای من تنها حرکتی بودهاند از گونهای نوسان دیداری، حرکتی شاید همچون خلسهای که در ذن (zen) به آن ساتوری (satori) میگویند".
