در زمان حیات ایشان ( 1238- 1306 خورشیدی) که تاریخ معاصر ایران به خصوص در دو دهه ی پایانی اش بسیار پر مخاصمه وملتهب روایت شده ، ایشان به عنوان مجتهدی که مقبولیت عوام و تایید علمای بنام ایران و نجف را دارا بوده اند . با احساس مسولیت تمام و کمال نسبت به جامعه پیرامونشان سر آمد اصلاحگران مسلمان و شیعی در این برهه ی تاریخی میشوند ایشان چه در خصوص مقابله با استبداد داخلی و استعمار خارجی ، چه در خصوص ظهور روشنفکری ضد دینی و مشخصا ضد شیعی و حوادثی چون قیام تنباکو ، پیروزی مشروطه ، ظهور رضاخان و تحمیل قرارداد های بیگانگان با ایران!!! ، فعالانه تر از اکثر هم مسلک های خویش با انتخاب بهترین راههای مقابله با این خطرات نامبرده ، شجاعانه قدم به میدان میگذارند ، به این صورت که گاه در اقل موارد رویارویی مستقیم را بهترین اقدام می دانند و در این رابطه میتوان به کمک به برادر خویش (آیت ا.. آقا نجفی ) در سرکوب و قلع و قمع شورش فرقه بابیه یا تشکیل هسته های " فدایی ملی " در اصفهان و آموزش نظامی به آنها در جهت مبارزه و جهاد رو در رو با ایادی روس و انگلیس اشاره کرد. البته شخصیت و نگاه کلی ایشان در برخورد با خطرات تهدید کننده ی جامعه ی ایران ابدا مصداقی و تحت تاثیر هیجانات نمی باشد بلکه نگاه جامع ، سیستماتیک و حتی جهان شمولی نسبت به اسلامی شدن جوامع و مبارزه با استعمار و استبداد دارند
