کتابی که در دست دارید تأملات و افکار فردی اوتیستی است که با زبانی استعاری و شاعرانه دست به قلم می‌برد و جهان را از چشم خود به تصویر می‌کشد. تاکنون چنین تصور می‌شد که ذهن فرد اوتیستی خلاق نیست، اما تأملات تیتو همه پیش‌فرض‌های ما را دربارۀ اوتیسم به چالش می‌کشد؛ او که از کودکی توان حرف زدن نداشته، اکنون به لحنی زیبا دربارهٔ گرفتار شدن در بدنی اوتیستیک می‌نویسد. تیتو صدای بی صداهاست. |الان به یک آینه فکر می‌کنم؛ آینه‌ای در یکی از اتاق‌های طبقۀ بالا در خانه‌ای که سال‌های دوم و سوم عمرم را در آن گذراندم. آینه مقابل پنجره‌ای بود و سنگ‌های تپه‌های آفتاب‌خوردۀ بیرون پنجره را منعکس می‌کرد. مقابل آن آینه می‌ایستادم، نه برای تحسین چشم‌انداز منعکس در آن. مقابلش نمی‌ایستادم که ببینم موهایم خوب شانه شده یا نه. مقابلش می‌ایستادم چون باور داشتم آینه می‌خواهد برایم قصه بگوید. و باور داشتم آینه می‌خواهد برایم قصه بگوید، چون می‌خواستم برایش قصه‌ای بگویم.|