«حافظ بی تردید معروف ترین و مردم پسندیده ترین شاعر غزلسرای ایران است. اما زبان زیبای او بس پیچیده و سرشار از رمز و استعاره و نماد و بازی با کلمات است » که در نتیجه ترجمه آن به زبان های دیگر اگر ناممکن نباشد دشوار است و به قول یکی از محققان فرانسوی «دست یازیدن به ترجمه شعر حافظ از خطرآفرین ترین کارهاست». با وجود این حافظ از چند قرن پیش به فرانسه راه یافته و چند تنی به ترجمه برخی از غزل های او اقدام کرده اند. مولف برای این که نمایی روشن از این حرکت به دست دهد به بررسی چگونگی ترجمه شعر حافظ به زبان فرانسوی به ترتیب زمانی پرداخته است . نویسنده در فصل اول پس از شرح کوتاه زندگی حافظ به وصف اوضاع و احوال اجتماعی و ادبی ایران در قرن چهاردهم / هشتم یعنی قرن ظهور و رشد حافظ و مقایسه آن با فرانسه آن روزگار پرداخته است. درفصل دوم منشا شناخت حافظ در فرانسه مخصوصا از طریق سفر نامه های سیاحان فرنگی و به طریق اولی فرانسوی مورد بررسی قرار گرفته است. به نوشته آنه – ماری شیمل در مقاله «حافظ و منتقدان او»، حافظ را اول بار در سال 1650 م /1060 ق پیئترودولاواله سیاح و سیاستمدار ایتالیایی در اروپا معرفی کرد. او از سال 1023 تا 1036 ق در ایران بود و در تابستان 1032 به شیراز رفت و از آرامگاه حافظ دیدن کرد . او برای فراگرفتن زبان فارسی به دیوان های شاعران ایرانی مخصوصا حافظ متوسل شده بود و اولین اروپایی است که به فارسی شعر گفته است .
