زنده یاد رفیق دکتر احسان طبری، عضو هیئت سیاسی و دبیر کمیته مرکزی حزب توده ایران، چندین کتاب فلسفی، سیاسی، اجتماعی، تاریخی و ادبی، اشعاری به صورت پراکنده و سه کتاب شعر دارد، “از میان ریگ ها و الماس ها”، “با پچپچه پاییز” و مجموعه شعرهای زندان. کتاب اول را طبری در مقدمه آن، »سراینده گوید«، »ترانهء خوابگونه« می نامد؛ در »دیباچ ِه« اثر دومش، در کنار “با پچپچه پاییز” که طبری آن را گامی فراتر به سوی »ترانه های رویایی« می داند، شیوه به کار گرفته ی نگارش خود را »نثر شاعرانه«، »نثر موزون شاعرانه« می نامد که در »حماسه انسان« نگاشته شده است؛ زنده یاد طبری، آموزگار چند نسل از توده ای ها، در شعرهای زندانش که شیوه ی نگارش آن نیز تکرار »نثر موزون شاعرانه« است، با آنکه بهر علت نتوانسته “دیباچه”ای مشابه دو اثر دیگرش برای آن بنویسد، از یک سو فرازهای درد و رنج و آرزو، و از سوی دیگر، غوغای مبارزه جویانه، متعهدانه، خوشبینانه و آموزگاران ِه “حماسه انسان” در بند را تصویر می کند که می توان آن را “حماسه نبرد انسان”، حماسه ای در وصف تاریخ نبرد نیروی نو علیه نیروی کهن در طول تاریخ هستی انسان نامید که بارها در طول تاریخ با این پرسش روبرو بوده است که آیا »این در برای همیشه بسته خواهد ماند ...«؟ )“به آنکس که به او می اندیشم”،