در نیمه اول سده پنجم هجری، منظومه‌هایی درباره عشق و عاشقان در سرزمین‌های شرقی ایران سروده شد که حکایت از ظهور چیزی داشت که امروزه در ادبیات فارسی عموماً منظومه‌ی غنایی یا رمانس نامیده می‌شود. با این حال به لحاظ اصول نظری و علمی توجهی جدی در مورد این ژانر و بررسی نقش این منظومه‌های اولیه در آن، چنان که باید انجام نگرفته است. کتاب «بوطیقای عشق رمانتیک» با محور قراردادن منظومه عاشقانه ویس و رامین، سعی در جبران این کاستی‌ها دارد و با طرح مسائل جدید و جنبه‌های نهفته ژانر رمانس، مطالب دقیقی درباره عشق رمانتیک ارائه می‌دهد. این کتاب نشان می‌دهد که چگونه ویس و رامین و متن‌های مشابه‌اش به ابزاری نافذ بدل شدند که می‌توانست مسائل پیچیده‌ای از انسان و جایگاه او در جامعه را طرح کند.