در خوزستان، قومی گمنام به نام «مندائیان» زندگی می کنند که غیر از مردم خوزستان، مردم مناطق دیگران ایران اطلاعی از موجودیت آنها ندارند. به زبان محلی آنها را‌«صبی» می نامند که ظاهرا از ریشه «صب» در زبان عربی به معنای «ریختن آب» است.این قوم خود را «مندائی» می نامد که مشتق از کلمه آرامی «مندا» به معنای معرفت است. اما مندائیان امروز غالبا مایلند که از نام «صائبین مندائی» برای خود استفاده کنند و به این ترتیب انتساب خود را به «صائبین» مورد تاکید قرار دهند.«مندائیان» حامل سنت دینی منحصر به فردی هستند که جزء سنت های دینی گنوسی طبقه بندی می شود. کتاب حاضر، پژوهشی است مردم شناختی در دین و اعتقادات صائبین مندایی ایران. نویسنده تلاش کرده است با رویکردی انسان شناختی، ابعاد مختلف دین ورزی مندائی را بررسی کند.