نوال السعداوی (۲۰۲۱-۱۹۳۱م)، پزشک، فعّال برابری حقوق زنان و نویسنده مصری، بیش از ۵۰ اثر در کارنامه ادبی خود ثبت کرده و کتاب هایش به بیش از ۳۰ زبان ترجمه شده است. در سال ۲۰۲۰، مجله­ تایم او را به عنوان یکی از ۱۰۰ زن سال معرفی کرد. چهره ای که بعضی او را سیمون دو بووار جهان عرب لقب داده‌اند و بعضی دیگر هم او را زنی وحشی و خطرناک خوانده اند. نوال در دفاع از خود پاسخ داده: «من حقیقت را می گویم و حقیقت وحشی و خطرناک است.» وقتی به او پیشنهاد شد که  لحن انتقادهایش را ملایم تر کند، از موضعِ خود عقب نشینی نکرد و گفت: «نه. من باید صریح تر، و تهاجمی تر باشم، چون جهان دارد پرخاشگرتر می شود، و ما به مردمی نیاز داریم تا با صدایِ بلند علیه بی عدالتی صحبت کنند.» السعداوی، صاحب قلمی که نداشتن «اتاقی از آن خود» سدّی بر سر راه نوشتنش نشد بلکه با یک مداد ابرو و کاغذ توالت توانست صدها صفحه در زندان زنان بنویسد. زنی که نمی خواست همرنگ جماعتی باشد که در باورش جایی نداشتند... پس تاوان شبیه نبودن را پرداخت، در خانه اش شکسته و روانه زندان شد. از زبان خودش مرورش کنیم: «در دوره عجیبی متولّد شده‏ام که در آن انسان به دلیل تولّد با عقلی متفکّر به زندان افکنده می شود. برای این که با قلبی متولّد شده که برای صداقت و عدالت می تپد. برای این‏ که شعری یا قصه ای یا روایتی را به نگارش درمی آورد. برای این که بحثی علمی و ادبی را منتشر می ‏کند یا مقاله‌ای با صدای آزادی. یا این که تمایل فلسفی در او وجود دارد.