دانش خاموش، از دیدگاه شهودی و فلسفی مردمان دانای مکزیک باستان، مجموعه کاملی از معرفت و آگاهی ناب و خالصی است که در وجود تک تک انسان‌ها به‌ودیعه گذاشته شده و در دسترس همگان قرار دارد. ولیکن، انسان‌ها به‌خاطر عدم توجه به این هدیه گرانبها و تمرکز مداوم بر امور و تعلقات بیرونی دنیای روزمره، از آن بی‌بهره مانده و این موهبت، معمولاً هرگز کشف و مورد استفاده قرار نمی‌گیرد. این دانش، بخش مهمی از تکامل گونه انسانی از میان دیگر مخلوقات است. ماهیت حقیقی انسان که او را از دیگر موجودات ارگانیک و عالی تا حد زیادی مجزا و خاص می‌کند. دانایان باستان، باور داشتند که انسان اولیه، از این دانش بی‌بهره بوده و ذاتاً آن را دارا نبوده است، بلکه در یک دوره خاص از تکامل بشر، به‌وسیله روح، عقاب، آفریننده یا خدا به او القاء و انتقال داده شده است.