زندگی اندوه دارد، شکست دارد و همین‌طور بی‌عدالتی، ولی آدمی پشتش به امید و فلسفه گرم است. اگر همواره نیمۀ پر لیوان را نگاه کنیم رفته‌رفته نسبت به دغدغه‌های حیاتی بشر هم بی‌تفاوت می‌شویم. آن‌گاه است که حتی بی‌عدالتی را هم نادیده می‌گیریم و حتی توجیهش می‌کنیم. برای فائق آمدن بر سختی‌های زندگی، قدم اول آن است که بپذیریم «زندگی سخت است». بعد از این مرحلۀ پذیرش است که حریف یا همان مشقات زندگی را به رسمیت می‌شناسیم و برایمان به‌قدری قابل‌احترام می‌شوند که علیه‌شان برمی‌خیزیم. از متن کتاب «روابط انسانی مؤید وجود انسان‌ها و جوهرۀ زندگی است. اگر این روابط را از دست بدهیم، هویت خود را گم می‌کنیم. هیچ می‌شویم... من حتی برای خودم هم نامرئی شده بودم. ما به تأییدی که در عشق یافت می‌شود، نیاز داریم.»