انتشارات شرکت کتاب آمریکا -  ۱۹۸۷
در این کتاب، مهشید امیرشاهی از دل روزگار آشوب‌زده‌ی ایرانِ پس از انقلاب، روایتی تند و بی‌پرده می‌سازد؛ روایتی از شهری که دیگر «حضر» نیست، بلکه صحنه‌ی درهم‌ریختن عادت‌ها، باورها و امنیت پیشین است.
راوی، زنی نویسنده است که در میان خیابان‌های دگرگون‌شده و فضای سنگین سیاسی، به تماشای فروپاشی یک جهان ایستاده است؛ جهانی که در آن، مرز میان حقیقت و شعار، میان ایمان و هیجان جمعی، آرام‌آرام رنگ می‌بازد.
در «در حضر»، انقلاب نه یک شعار، بلکه تجربه‌ای زیسته است؛ تجربه‌ای پر از ترس، سوءظن، دگرگونی روابط انسانی و جابه‌جایی ارزش‌ها. آدم‌ها در این میان یا در موج جمعیت حل می‌شوند یا به حاشیه رانده می‌شوند؛ و راوی، با نگاهی سرد و دقیق، این تغییرات را ثبت می‌کند، بی‌آن‌که بخواهد آن‌ها را بزک کند یا پنهان.
نثر کتاب، روشن و گزنده است؛ زبانی که بیشتر به مشاهده نزدیک است تا قضاوت، و همین باعث می‌شود فضای داستان، حالتی مستندگونه و تلخ به خود بگیرد.
«در حضر» بیش از آن‌که قصه‌ی یک فرد باشد، تصویر یک دوران است؛ دورانی که در آن «بودن» خود به مسئله‌ای پیچیده و گاه دردناک تبدیل می‌شود.