فیلسوفان باستان بر این باور بودند هیچ از هیچ پدید نمی آید. و یا مسیر رودخانه ای را نمی توان دوبار شنا کرد. بعدها مفاهیم انتزاعی تر شدند و عشق افلاطونی پدید آمد. شاگردش ارسطو بیشتر بر تجربه گرایی تاکید ورزید. چنان که در پسامدرن نیز نیچه چنین دیدگاهی به اساتید خود داشت و منتقد ایده آلیسم بود. کانت گفت که هیوم مرا از خواب جزم اندیشی بیدار ساخته است. ویتگنشتاین معتقد بود هر خوانش گر فلسفه باید خود تدبیر کند و از تکرار مکرر ایده های این و آن پرهیز کند. مفاهیم اخلاقی در فلسفه امروز برجسته تر شدند و منفعت باوری وسرمایه داری مورد نکوهش قرار گرفتند.