بی‌گمان دلوز را می‌توان یکی از اذهان درخشان قرن بیستم قلمداد کرد و بازگشت او به فلسفۀ اندیشمندان بزرگ عصر جدید به قدر کفایت می‌تواند جذاب باشد. با این‌حال رویکرد دلوز به تاریخ فلسفه واجد مؤلفه‌های منحصربه‌فردی است؛ او همان‌قدر که با فضای آکادمی هم‌دل است، به همان‌اندازه منتقد آن نیز هست، چراکه معتقد است نحوۀ مواجهۀ سنت دانشگاهی با تاریخ فلسفه، خواسته یا ناخواسته بیش از آن‌که آشکارکنندۀ امکانات مغفول‌مانده در فلسفه باشد، در حال مستور کردن آن است. از دید او تاریخ فلسفه حاوی گنجینه‌ای از امکان‌ها است که همچون «نامۀ ربوده‌شده» آلن‌پو، پیش چشمان ماست و با این‌حال از دید ما پنهان مانده است. بدین سیاق او به سراغ فیلسوفان اعصار گذشته می‌رود تا گشایندۀ امکانات موجود در فلسفۀ آنان باشد. یکی از این فیلسوفان بزرگ کانت است. او فلسفۀ کانت را ماشین هولناکی می‌نامد که همچون اکوسیستمِ جنگل‌های انبوه سردسیر به نظر می‌رسد، اما اگر بتوانید با ریتمش هماهنگ شوید، این بخت را خواهید داشت که زیبایی‌های منحصربه‌فردش را تجربه کنید. متن حاضر روایتی است از سفر دلوز به سرزمین‌ فلسفی کانت؛ شناسایی مفاهیم و امکاناتی چون «زمان»، «ساحتِ درون‌ماندگار قانون» و «تکوین» در سه کتاب سترگ کانت و در نهایت نشان دادن نقاطی که امکان گریز و برون‌رفت از این اکوسیستم فلسفی را ممکن می‌کند تا بتوان طرحی نو در انداخت و از نو عالمی…