احمد محمود را پدر داستان‌نویسی اجتماعی می‌شناسند. محمود تا مدت‌ها عضو فعال کانون نویسندگان ایران بود و سپس به انشعاب شورای نویسندگان و هنرمندان ایران پیوست. او که به‌دلیل زبان و لحن صمیمانهٔ آثارش، مخاطبی عام داشت، علاوه‌بر داستان‌نویسی تلاش‌هایی نیز در جهت نوشتن فیلم‌نامه کرد. اولین و آخرین فیلم‌نامه ساخته‌شده‌اش آب (حبیب کاوش، ۱۳۵۳) نام داشت. او این فیلم‌نامه را براساس داستانی از خودش، نوشته بود. دو فیلم‌نامهٔ دیگر او؛ «پسران والا» و «میدان خاکی» است. پسران والا : در مورد مردی به نام شیر شیران که پسرانش همه شغل های حساسی دارند و از همین رو به هر که بخواهد زور می گوید ... و میدان خاکی : مردم میدانی در جنوب شهر تصمیم می گیرند تا مجسمه شاه را در میدان نصب کرده و بدین بهانه شهرداری را مجبور کنند تا آنجا را آسفالت کرده و به آنها نیز آب و برق بدهد ...