«راهی برای رهایی» نوشته فرانسوا موریاک(۱۹۷۰-۱۸۸۵)، نویسنده فرانسوی برنده جایزه نوبل ادبیات است.
در بریده‌ای از کتاب می‌خوانیم:
«برای چه سعی می‌کنی بگویی که درست را یاد گرفته‌ای؟ می‌بینی که بلد نیستی! حفظش کرده‌ای هان! راست می‌گی؟»
صدای سیلی بلند شد.
«برو بالا توی اتاقت و تا موقع شام نبینمت!»
پسرک دستش را روی گونه‌اش گذاشت آن طور که گویی فکش خرد شده باشد: «اوخ. خ. خ! خیلی دردم آمد! (با این عمل می‌خواست امتیازی کسب کند.) به مامی می‌گم!»
پل از روی خشم بازوی نحیف پسرش را گرفت. سیلی دیگری به او زد و گفت: «به مامی می‌گی؟ خوب این را به کی می‌گی؟ حتماً از این هم به پدرت شکایت خواهی کرد؟ ده یاالله، زود باش برو بگو، منتظر چی هستی؟»
زن، پسر را به طرف راهرو هُل داد، در را بست دوباره آن را باز کرد تا کتاب و دفترچه‌های او را بیرون بیندازد. پسر درحالی‌که روی زمین خم شده بود و همچنان گریه می‌کرد کتاب و دفترچه‌هایش را جمع کرد. بعد ناگهان سکوت برقرار شد. به زحمت در تاریکی صدای فخ‌فخی شنیده می‌شد. حالا دیگر بساطش را جمع کرده بود.
زن به صدای پای پسر که کم‌کم دور می‌شد گوش می‌داد. البته که به اتاق پدرش پناه نخواهد برد. چون در حال حاضر مادربزرگش «مامی» برای کار نوۀ خود پیش آموزگارش رفته بود، حتماً به آشپزخانه پیش فرولن به شکایت خواهد رفت. حتماً حالا دیگر دارد ته ماهیتابه‌ای را لیس می‌زند. «از اینجا می‌بینمش...»