... جلویم با چشم‎های گریان نشسته بود و سعی می‌‎کرد بگوید چه بلایی به سرش آمده بود. نمی‌‎توانستم به نگاه پرسانش که گدایی ذره‎ای توجه مرا می‌‎کرد پاسخی بدهم. شروع شده بود. رتیلم مثل کالیگولایی در درونم جولان می‌‎داد و‌ گاه به دیواره‎های درونم می‌‎پرید و چیزی که نمی‌‎توانم تشریحش کنم از وجودش به زخم روحم می‌‎خورد و درد حیرت‎انگیزی سراسر وجودم را می‌‎گرفت و حس می‌‎کردم ذهنم دوپاره می‌‎شود و با دیوانگی فاصله‎ای ندارم و ترس از دیوانگی بد‌تر از دردی بود که می‌‎کشیدم. حس کردم رنگ و رویم خیلی پریده است. صدای هم‎اتاقی‎ام را دیگر نمی‌‎شنیدم به دهانش خیره شده بودم و درونم نفیر می‌‎کشید دارم دیوانه می‌‎شوم. رتیلم بزرگ می‌‎شد و شکمش را به زخم روحم می‌‎کشید. تهوع تمام راه گلویم را بسته بود و سرم گیج می‌رفت. می‌‎دیدم هم‎اتاقی‎ام می‌‎گرید و صدایش در فضای مغزم طنین‌افکن شده بود و انگار از جای بسیار بسیار دوری به من می‌رسید. ناگهان به خود آمدم. چه می‌‎گفت؟ اما باز موجی از عمیق‎‌ترین درد‎‌ها و نفرت‎‌ها مرا به زیر کشید و بر سرش فریاد کشیدم: «چه گهی داری می‌خوری؟ من خودم دارم می‌میرم!» و ناگهان بالا آوردم و غلتیدم روی زمین و باز بالا آوردم. دیگر هیچ‎چیز نمی‌‎دیدم تنها میان استفراغ و درد فریاد می‌‎کشیدم. تمام شکمم را بالا می‌‎آوردم. تمام وجودم را بالا می‌‎آوردم. تمام سال‎‌هایم از دهانم به بیرون فوران می‌‎کرد. تمام زندگی‎ام… وقتی به خود آمدم یک طرف صورتم به طرز دردناکی به گل‎های قالی چسبیده بود. سعی کردم دندان‎‌هایم را که به هم کلید کرده بودند باز کنم. صورتم را از گل‎های قالی کندم و تن خشکیده‎ام را از میان گندابی از استفراغ بلند کردم. فکم را به تلخی از هم گشودم و چشم‎‌هایم شروع به دیدن کرد. هم‎اتاقی‎ام عریان در آغوش بانوی درون آینه که جلوی آینه نشسته بود، آرامیده بود...