مطالعات تاریخ ادیان نشان می دهد که واهمه انسان از مرگ و فناپذیری محرک و مشوّق او برای دستیابی به نگرش ها بینش ها و برنامه هایی در جهت فناناپذیری بوده است و بنمایه هایی چون زمین و عالم گیاهان دستاویزی برای نشان دادن واقعیت جاودانگی و رستاخیز انسان، یکی از مهم ترین آیین ها که ایده رستاخیز در هسته مرکزی آن قرار دارد و همواره از بیان اسطوره ای برای این منظور بهره می گیرد. آیین های سری است. مفهوم رستاخیز و جاودانگی در این آیین ها با مفاهیم همبسته با عالم گیاهان ارائه می شود. از سوی دیگر اصل معاد و رستاخیز انسان و جهان از اصول پایه ای ادیان ابراهیمی نیز نقش محوری در الاهیات آنها بازی می کند. از قضا این ادیان نیز برای تبیین آن از مفاهیم همبسته با عالم گیاهان بسیار بهره می گیرند با وجود تفاوت های ماهوی بین این دو دسته ،ادیان بررسی تطبیقی آنها می تواند هم درس آموز و جالب باشد و هم پایه ای برای بازسازی اضلاع الاهیاتی مفاهیم کلیدی فراهم کند به ویژه اگر در کانون مباحث انسان شناسی و نجات شناسی قرار گیرد.
