لیانید آندرییف در کتاب «زندگی واسیلی» با نگاهی اکسپرسیونیستی که خاص آثار اوست از داغدیدگی و درد و از رنج و کابوس و جنونِ برآمده از داغدیدگی و درد نوشته است. کتاب «زندگی واسیلی» نه رمانی دربارۀ داغ و رنج و جنون که گویی خودِ داغ و رنج و جنون است که بیواسطه پیش روی ما گذاشته میشود و ما را در خود غرق میکند. با خواندن کتاب «زندگی واسیلی» گویی وحشت و اندوه و تنهایی شخصیتهای این رمان را بیواسطه و از درون تجربه میکنیم و با آنها در رنجی که میبرند و کابوس و جنونی که تجربه میکنند سهیم میشویم. کتاب «زندگی واسیلی» نقطۀ تلاقی اکسپرسیونیسم و ناتورالیسم است و از تقدیر شوم و سیاهی میگوید که یک لحظه دست از سرِ شخصیتهای این رمان برنمیدارد و آنها را به حال خود نمیگذارد. کتاب «زندگی واسیلی» دربارۀ کشیشی شوربخت و بداقبال به نام واسیلی فیوِیسکی است که پیاپی مصیبت بر سرِ او و خانوادهاش میبارد. واسیلی بعد از اینکه رخت کشیشی به تن میکند با دختری زیبا ازدواج میکند و از او صاحب دو فرزند، یک دختر و یک پسر، میشود. پسرش اما در هفتسالگی در رودخانه غرق میشود و این سرآغاز زندگی تراژیک واسیلی و همسر و دختر او در کتاب «زندگی واسیلی» است.
