سخنها را بشنویم که اولین دفغه در سال ۱۳۶۹ از جانب شرکت انتشار نشر گردید و چاپ هشتم آن در سال ۱۳۷۸ به بازار آمد، حاوی تعدادی مقاله درباره مسائل فرهنگی و اجتماعی ایران است و از جهتی در همان خطّ ایران را از یاد نبریم قرار میگیرد. ایران به چه نیاز دارد؟ به پول فراوان؟ به ارز؟ به آب و باران؟ به ذخائر معدنی پایانناپذیر؟ به نیروی نظامی قوی؟ به تکنولوژی پیشرفته؟ به حمایت بینالمللی؟ به اتم؟ خوب، هر یک ازاینها میتوانند از جهتی کارساز باشند، ولی هیچ یک به تنهائی مشکل او را حل نمیکنند. او به یک چیز احتیاج دارد و آن انسان است. همین و بس. اگر آن را داشت همه چیز دارد، اگر نداشت به جائی نخواهد رسید. کشورهای جهان سوّم که یک دوران خطیر تاریخ خود را میگذرانند و در واقع بر سر چرخشگاهی قرار گرفتهاند، اگر رابطهٔ دستگاه حاکمهٔ آنها با مردم خود مبنی بر کامجوئی موقّت باشد، یعنی تشفّیهای رایج ریاستطلبی، انتقام کشی، رقابتهای گروهی، وقت گذرانی و خلاصه خودبینی، در به روی آنها باز نخواهد شد...
