شبی یکی از هنر پیشگان از من خواست نمایشنامه ای بنویسم که به وسیله سیاه پوستان اجرا شود. اما به راستی سیاه پوست کیست؟ و قبل از هر چیز باید بپرسید چه رنگی است؟ «دروغ می گویید. تا شروع می کنید از آن زن حرف بزنید آقا، لب های کلفتتان، چشم های بیمارتان آن چنان پر از لطافت و آن چنان پر از اندوهی عمیق می شود که من فکر می کنم «دلتنگی» حی و حاضر روبرویم ایستاده. وقتی برایم از پیرهن یقه باز آبی رنگش می گفتید، طرز کارتان را توضیح نمی دادید، وقتی لب ها و دندان هایش را توصیف می کردید، اثری از خشمتان نبود؛ از جنگ گوشت و چاقو هم حرفی نبود، وقتی داشتید با لذت از چشم های قهوه ای تیره اش می گفتید؛ وقتی هم افتادن بدنش را روی قالی به خاطر می آوردید، هیچ حالت تهوع نداشتید….”