انتشارات فردوس - ۱۳۸۱
«این کتاب یکی از پژوهش‌های مهم و بحث‌برانگیز در ادبیات فارسی است. شمیسا در این اثر به بررسی پدیده‌ای به نام شاهدبازی (عشق مرد به پسر یا معشوق مردانه) در شعر و نثر فارسی از دوره‌های قدیم تا دوره قاجار می‌پردازد.
خلاصه کوتاه:
در این کتاب نشان داده می‌شود که در بسیاری از متون کلاسیک فارسی، به‌ویژه در شعر شاعرانی مثل سعدی، حافظ و مولوی، معشوق اغلب مذکر (پسر/جوان زیبارو) بوده است، نه مونث. نویسنده با استناد به اشعار و متون تاریخی توضیح می‌دهد که این نوع عشق در گذشته در جامعه و فرهنگ ادبی ایران وجود داشته و در ادبیات بازتاب گسترده‌ای پیدا کرده است.
شمیسا همچنین تلاش می‌کند توضیح دهد که مفاهیمی مثل «نظربازی، جمال‌پرستی و عشق عرفانی» در بسیاری موارد با همین پدیده مرتبط هستند و در طول تاریخ تغییر معنا داده‌اند.