اولین رمانِ بهرنگ بقایی روایتِ تکه‌هایی ا‌ست از یک نسلِ تباه‌شده. مدارِ بدونِ باد دو داستان را پیش می‌برد؛ روایتی امروزی از نتیجه‌ی یک شاهزاده‌ی قدرتمندِ قاجار که در تهران زندگی می‌کند و درگیرِ ماجرایی شده غریب، و یادداشت‌های آن شاهزاده‌ی بی‌رحمِ مدعیِ تاج‏وتخت که ناچار شده بعدِ ترور و قتلِ ناصرالدین‏‌شاه تن به تبعید بدهد و در راه شود... رمان با این ترکیب زمانی قصه‌ی چهار عضوِ اصلی یک نسل را با محوریتِ دو تن از آن‌ها می‌سازد و پیش می‌رود. بقایی در روایتی زبان‏ورزانه و با ایجاد ریتم‌ها و لحن‌هایی متفاوت رمانی به‏کل جاه‌‌طلبانه نوشته است، رمانی مملو از قصه‌ها و لحظاتی تکان‌دهنده که به تبار و البته زنان بازمی‌گردد شاید. رمزهایی که گشوده می‌شوند و تاریخی که در عینِ همشکلی با تاریخِ رسمی به سُخره‏اش می‌گیرد و درش حفره ایجاد می‌کند. مدارِ بدونِ باد روندِ روایی خاصی ساخته که برای مخاطبِ امروز ادبیاتِ ایران پیشنهادهای جدی دارد.