در این کتاب، بنیان‌های هستی‌شناختی و معرفت‌شناختی افلاطون و افلوطین و چگونگی ارتباط این اصول با «مثال خیر» افلاطون و «خیر» افلوطین مورد بحث و بررسی قرار گرفته‌اند. بر این اساس، مبادی‌ای همچون ماده و صورت، عوالم محسوس و معقول، مراتب مختلف ادراک، همچنین نقش ضرورت و اتفاق، خیر و شر، خدایان و دمون‌ها و عشق از بعد وجودی و معرفتی و علاوه بر این چگونگی ایجاد عوالم وجود و ارتباط محتلف هستی و معرفت با یکدیگر و چگونگی ایجاد آن‌ها توسط «مثال خیر» یا «خیر» واکاوی شده‌اند. در فصل پایانی این کتاب نیز به مقایسه دیدگاه‌های هر دو فیلسوف و میزان وام‌گیری افلوطین از افلاطون پرداخته شده است