نوشتار حاضر با شرح تئوری و تاریخ موسیقی ایران آغاز میگردد ;سپس دستگاه‌های موسیقی(ماهور، همایون، سه‌گاه، چهارگاه، نوا) و نوازندگان و خوانندگان این دستگاه‌ها ـ به همراه سازهای ایرانی ـ معرفی میشوند. موسیقی کلاسیک ایرانی که قبلا موسیقی اصیل یا موسیقی سنتی نیز نامیده شده است، هر روز در هر کوی و برزن تارهای جان را می‌نوازد و زندگی‌مان را با حضور خود رنگ‌آمیزی می‌کند و لذت می‌بخشد. اگر بخواهیم آگاهانه‌تر با این موسیقی مواجه شویم و لذت را عمیق‌ بیش‌تری پیدا کند، باید با فرهنگ موسیقایی ایران آشنا شویم. این کتاب می‌خواهد چشم اندازهایی از این فرهنگ موسیقایی را به غیرمتخصصان بشناساند. هر یک از فصل‌های نه گانه‌ی کتاب پاسخی است به یک پرسش کلی درباره‌ی معنای موسیقی کلاسیک ایرانی، ویژگی‌ها، محل اجرا و وضعیت اجتماعی و اقتصادی موسیقی‌دانان، آموزش آن، تاریخچه‌ی این موسیقی و ... نویسنده با زبانی ساده وجوه گوناگون این موسیقی را شرح می‌دهد و کاری می‌کند تا پس از خواندن کتاب به چشم دیگری به موسیقی کلاسیک ایرانی بنگریم.