وابستگی عمیق موسیقی و کلام در کشور ما ایجاب می‌کند که قواعد وزن‌شناسی کلام را بدانیم وگرنه موسیقی ایرانی ما از ساختارهای بنیادی خود دور شود. چون وقتی قرار باشد یک قطعه موسیقی بر شعری ساخته شود و ریتم کلامی شعرش را رعایت نکند به‌اجبار تقسیمات وزن کلامی و وزن موسیقی از یکدیگر جدا می‌شود که به تکه‌پاره شدن و بی‌معنی شدن شعر منجر می‌شود، علی‌الخصوص که آهنگ‌ساز خیلی از این معنی به‌دور باشد. در ثانی، نوآوری در امور بایست پس از شناخت وجودیت اصلی و ذاتی آن امر باشد و گرنه از معنای اصلی خویش دور می‌شود و این جای تعجب است که با وجودی که موسیقیدانان موسیقی سنتی ایران خودشان را شدیداً به‌ردیف موسیقی سنتی پایبند و مؤمن، می‌دانند چگونه به مسئله ریتم یا وزن در توجه بوده‌اند.