داستان بلند "مینا" میخواهد بگوید؛"زنها در جهان وقتی برای هدر دادن ندارند." فردا یک قرار ملاقات دارم. میخواهم برای اولین بار یک نفر را اگر بشود؛ ببوسم. من اهل حاشیه رفتن نیستم. اما فقط آدمی که تمام عمرش حاشیه رفته باشد میتواند چهل سالگی را پشت سر بگذارد و هنوز هیچ کس را نبوسیده باشد! توی روزنامهی محلی «هزارهی سوم» کار میکنم. اسم پر طمطراقش بر سر در دفتری دور و بر «امیری» است. بوی بازار ماهی فروشها تا این جا میآید. صداهای درهم و برهم نامرئی در میآمیزد با غرغر دلتنگی و نالهای از سر پا درد و برفک تلویزیونهای مبلی بلر. هوا مثل جهنم گرم است و بوی ترشی گاز توی هوا پدر آدم را در میآورد. توی این دفتر هیچ کس مطابق قوانین ادارهی کار پول نمیگیرد. هر کسی امروز هست و فردا نیست. روی قندان پشه نشسته و این عادی است. با این همه کارمندان لباسهای خوش دوخت میپوشند و این غیر عادی است وقتی حتی پنجرهای نیست که بیرون را نگاه کنیم و خبرها را از خودمان در میآوریم. اصلاً علت قبولی من همین بود که یک مصاحبه در سطح شهر از خودم ساختم! اما هنوز قبول نکرده بودم روسری سر کنم و برایشان جالب بود که عادت نداشتم دامن بپوشم.
