راوی داستان بلند "برادرم جادوگر بود" اثر اکبر سردوزامی "من" است. این "من" آدمیانیاند هویتگمکرده در جامعهای سراسر تضاد و عقده. سردوزامی نیشتر بر دُملهای عقده میزند تا خون و چرک آن آشکارتر گردند. او همه ما را با خود به دادگاهی میکشاند که قاضی و متهم کسی نیست جز "من"."برادرم جادوگر بود" روایت سردوزامیست از جوانمرگی، دوستی، عشق، به زیر پا گذاشتن تمامی ارزشهای انسانی و سیاست در کشوری به نام ایران. فریادیست و یا هقهق گریهای از عمق که همچون نعرهای صدای آن توفنده و پیچان، همچنان شنیده میشود. چون شلاقی با تمام نیرو بر همه زخمهای تاریخ هستی ما فرود میآید تا تابوشکنی کند و بر زباننراندهها را آشکار سازد. میتوان نام داستان بلند، رمان، خاطرهنویسی، نقد یا حتی گزارشنویسی و یا روایت بر آن گذاشت. "برادرم جادوگر بود" همه اینها را در خود دارد، بیآنکه یکی از آنها باشد. و این از برجستگیها و ارزشهای آن است. این از ویژگیهای سردوزامیست که میکوشد از هر نوشتهای یک متن ادبی بسازد. "برادرم جادوگر بود" داستان فرودستان است در برابر فرادستان؛ داستان فرودستانی که میدانند صاحب قدرتی نیستند، اما میکوشند خدای خود شوند و علیه خدایان سر به شورش برمیدارن.
