در این کتاب پدیدۀ «نابینایی» در گسترۀ تاریخ هنر از دوران باستان تا قرن هجدهم و از سنت‌های کلاسیک و کتاب مقدس که زیربنای بسیاری از بازنمایی‌های هنری هستند، بررسی می‌شود. موضوعاتی مانند هومر، شفای نابینایان، نوازندگان نابینا، نابینایی به‌عنوان مجازات، نابینایی به‌عنوان یک ویژگی خاص، در این کتاب گنجانده شده که سیر تاریخی آن از دوران باستان آغاز شده و با مسیحیت اولیه، قرون وسطی، رنسانس و با بررسی آرا و رساله‌ای از دیدرو به پایان می‌رسد. پروفسور باراش به عنوان یک مورخ هنر سابقۀ طولانی و برجسته‌ای دارد و دانش دایره‌المعارفی خود را در این زمینه به ارمغان می‌آورد. او نه تنها به انبوهی از بازنمایی‌های بصری از افراد نابینا اشاره می‌کند، بلکه به ارجاعات متنی به افراد نابینا و نابینایی اشاره می‌کند که از درام باستانی تا نامه‌ای در مورد نابینایان اثر دیدرو را شامل می‌شود. او با تقسیم بحث خود به فصل‌هایی درباره دوران باستان، دورۀ اولیۀ مسیحیت، قرون وسطی و رنسانس، برخی از ظرفیت‌های اجتماعی و فرهنگی را که معنای نابینایی را در هر دوره تعیین می‌کنند، بیان می‌کند. او تاریخ هنر را در فصل آخر رها می‌کند تا در مورد رسالۀ روشنگری دیدرو در مورد افراد نابینا بحث کند، که برای باراش نقطۀ عطفی در تاریخ درک نابینایی است.