گاهی با تمام وجود از خواندن کتابی لذت می بریم که از اعلام کردنش احساس شرم می کنیم چون بیشتر آدم های اطرافمان آن را کتاب خوبی نمی دانند. این شرم در خصوص استاد ادبیاتی که هملت را نخوانده هم صدق می کند گاهی پیش می آید که برنامه ای برای خواندن یک کتاب بخصوص نداریم اما آن کتاب ما را پیدا می کند گاهی قصه ها در اوج غمگین بودن ما را به قله لذت می رسانند. گاهی نمی دانیم قفسه های کتابخانه شخصی مان را چگونه بچینیم و مرتبشان کنیم. بعضی هامان لذت کتاب فروشی را حتی شده برای یک روز تجربه کرده ایم و ساعت ها حرف در موردش داریم این خوشی ها و ناخوشی های کتاب خوان بودن در سفر مکتوبی که بوگل ترتیب داده همراه مخاطب هستند. هر بار که به سمت کتاب خوبی برگردیم همیشه حرف تازه ای برای گفتن دارد نه آن کتاب همان کتاب سابق است و نه ما همان کتاب خوان سابق.»