پیرانزی داستانی فانتزی با نثری فوق‌العاده و فضاسازی‌هایی غریب است که جهانی غافل‌گیرکننده، درخشان، زیبا و سحرآمیز را تصویر می‌کند و خواننده را به دل هزارتوی تالارهایی که امواجی خروشان در آن جریان دارد، می‌کشد، امواجی که به هرکجا سرک می‌کشد و گاه تالار را در دل خود فرو می‌برد. خانه‌ی پیرانِزی ساختمانی عادی نیست: اتاق‌های آن بی‌نهایت و راهروهایش بی‌انتهاست. دیوارهایش را هزاران هزار مجسمه که هیچ‌کدام شباهی به دیگری ندارد پوشانده است. در این هزارتوی تالارها اقیانوسی محبوس است. امواج آن از پایین پله‌ها خروشان به بالا می‌آید و در چشم برهم‌زدنی اتاق‌ها را پرآب می‌کند.پیرانِزی اما نمی‌ترسد. او جزرومد را همانند الگوهای هزارتو می‌شناسد. زندگی او کنکاش خانه است.