داستان این رمان در جهان موازی متشکل از صدها سالن و دهلیز است که باعث از دست دادن تدریجی حافظه و هویت در تازه واردان می شود. داستان از طریق یادداشت های تحقیقاتی پیرانزی روایت می شود که داستان ورود خود را در حین کاوش در این جهان بازسازی می کند. پیرانزی در مکانی به نام خانه زندگی می‌کند، دنیایی متشکل از سالن‌ها و دهلیزهای بی‌نهایت که با مجسمه‌هایی پوشانده شده‌اند، که هیچ دوتای آن‌ها شبیه هم نیستند. سطح بالایی خانه پر از ابر است و سطح پایینی با اقیانوسی که گهگاه به دنبال الگوهای جزر و مدی که پیرانزی با دقت دنبال می‌کند به سطح میانی بالا می‌رود. او معتقد است که همیشه در خانه زندگی کرده است و تنها پانزده نفر در جهان وجود دارند که همه آنها به جز دو نفر اسکلت هایی هستند که مدت هاست مرده اند. پیرانسی هر روز را در مجلات خود ثبت می کند که متن آن رمان را تشکیل می دهد.