محمد پارسانسب در کتاب تازه خود با عنوان «پیمانه تا پیام» (مروری بر صورت و معنی در قصه‌های مثنوی) به تبارشناسی حدود ۹۰ قصه‌ و داستان‌ مثنوی پرداخته است. این نویسنده و استاد دانشگاه درباره کتاب جدید خود گفت: این کتاب را بر پایه کتاب دیگری که با عنوان «فرهنگ‌نامه داستان‌های متون فارسی» چاپ شده، نوشته‌ام. در آن کتاب قریب به ۲۴ هزار حکایت و قصه و اسطوره را جمع‌آوری کرده و مجموعه داستان‌های فارسی را گزارش و معرفی کردیم و درباره آن‌ها صحبت کردیم. پارسانسب خاطرنشان کرد: هدفم از تألیف کتاب این بود که بگوییم این‌ها را مولانا از کجا گرفته و بعد هم مقایسه تحلیلی صورت بگیرد تا ببینیم مولانا دقیقا از کدام نسخه این داستان استفاده و چه دستکاری‌ها و هنری‌نمایی‌هایی در این داستان‌ها داشته است. در واقع کار من در این کتاب یک نوع تبارشناسی قصه‌ها بوده و تحلیل نسخه‌های مختلف از قدیم به امروز بود است. در متن کتاب و ذیل هر قصه، سه گونه مطلب آمده ‎است: بخش اول، متن قصه؛ بخش دوم، معرفی و گزارش تمامی روایت‎های نویافته و مشابه و یا هرگونه ردپای قصه در متون فارسی، عربی، شرقی، غربی و حتی فرهنگ‏های شفاهی؛ و بخش سوم، تحلیل قصه و مقایسۀ آن با روایت‎های موجود، با هدف تعیین ریشه‎ها و مشابهات قصص مثنوی و نیز، نشان دادن خاستگاه فکری مولوی.