این اثر سه گانه ای است که به سه دوره از تاریخ اروپا می پردازد و سال 1888، فروپاشی رمانتیک دنیای قدیم، سال 1903، آشفتگی آنارشیستی دوران پیش از جنگ، و سال 1918، نهیلیسم واقع نگر فعال شده، را به عنوان سه مقطع مهم تاریخی برجسته می کند. البته نه برای آن که با تکیه بر این سه مقطع سیر رویدادها را این یا آن گونه روایت کند، بلکه می خواهد با نگاهی پیگیر و منطقی آن چیزی را شرح دهد که بروخ آن را «فروپاشی ارزش ها» می نامد. بروخ سال‌های 1888، 1903، و 1918 را سه مرحله‌ی کمابیش پایانی ارزش‌های پیشینِ اروپا می‌داند و می‌کوشد نشان بدهد که در پی بی‌رمق ‌شدن بیش ‌از پیشِ سنن و ارزش‌های روبه‌فروپاشی ‌گذاشته‌ی قدیم، درهم‌آمیختگی زندگی با عناصر رؤیایی، با تصورات و تخیلات خواب‌گونه، هرچه بیش‌تر آشکار می‌شود. در حالی‌که دوران رمانتیکِ «رؤیایی» هنوز به خواب‌وخیال چندان میدان نمی‌دهد، در دوره‌ی اغتشاش واقع‌گرایانه‌ی ارزش‌ها، خواب‌وخیال عنان‌گسیخته و به‌ خود رهاشده عملاً به امری واقع‌نگرانه بدل می‌شود. بروخ ضمناً می‌کوشد نشان دهد که آویختن به ساختار ارزش‌های در حال ‌افول مشکلی را حل نمی‌کند. پاسِنوف برای سروسامان ‌دادن به زندگی خود، راه‌حل را در دیانت می‌جوید، اِش به عرفان کام‌جویانه پناه می‌برد، اما به نظر بروخ این‌ها راه‌حل‌های نصف‌ونیمه‌ای هستند و به رهایی از خواب‌وخیال منجر نمی‌شوند، بلکه بیش‌تر اخلاق را به ورطه‌ای تاریک می‌کشانند و به‌سوی قلمرو غریزه سوق می‌دهند ـ نمونه‌ی تراژیک گناه نخستین.